Depresja sezonowa – wspomagające herbatki ziołowe i światło

Depresja sezonowa często związana ze zmianą pór roku i małą ilością światła słonecznego. To wybicie z naturalnego rytmu organizmu.

Główne objawy: utrzymujący się obniżony nastrój, smutek, apatia, brak energii, motywacji trudności z koncentracją. W cięższych przypadkach poczucie rezygnacji, wycofanie. Często towarzyszy jej nadmierna senność, trudności z porannym wstawaniem, zwiększony apetyt na słodycze. U wielu osób depresja sezonowa osiąga szczyt zimą, ale pierwsze objawy wystąpić już jesienią.

Styczniowe tendencje

Nieustanny chłód i krótkie dni tłumią ducha. Po wielu takich dniach emocjonalnie możemy czuć się zrezygnowani, przygnębieni, pełni beznadziei. Według statystyk trzeci poniedziałek stycznia (Blue Monday) jest najbardziej depresyjnym dniem w roku. Trzeba to przeczekać, wkrótce energetyka zacznie się zmieniać. Tymczasem trzeba zadbać o ciało.

Podczas chłodów i mrozów organizm zużywa najwięcej energii na zachowanie ciepła. Słabsze krążenie w powierzchniowych warstwach i brak ekspozycji na słońce skutkują bledszą, wysuszoną, postarzałą cerą. Wraz z chłodem tętno zwalnia, co prowadzi do ogólnej stagnacji. Większość krwi jest skoncentrowana w głębszych warstwach dla ochrony żywotnych narządów wewnętrznych. W efekcie czego u wszystkich ssaków zwiększa się siła trawienia.

W styczniu przede wszystkim należy zadbać o ciepło, światło, energetyczne odżywianie – ciepłe, gotowane posiłki i dobry sen. Najlepiej kłaść się do łóżka przed 22:00 i wstawać ze słońcem. Ziołowe herbatki pomogą przetrwać okres braku słońca, zimna i smutku.

Depresja sezonowa przyczyny

Krótkie dni, mało promieni słonecznych zaburzają rytm dobowy. Spada poziom serotoniny, organizm produkuje więcej melatoniny, co skutkuje nadmierną sennością. Zwiększa się wrażliwość układu nerwowego na zmiany środowiskowe. Często występuje niedobór witaminy D.

Ale nie wszyscy doświadczają depresji sezonowej. Współczesna medycyna tłumaczy to czynnikami genetycznymi. Według tradycyjnych systemów leczniczych depresja sezonowa pojawia się, gdy organizm już był wcześniej wyczerpany. Zbyt aktywny tryb życia od późnej jesieni, niedosypianie, nieodpowiednie sezonowe odżywianie robą swoje.

Według medycyny wschodniej depresja sezonowa może wiązać się z niektórymi zaburzeniami:

• Niedobór Yang nerek i śledziony  – zimno, brak energii, apatia
• Zastój Qi wątroby – smutek, frustracja, przygnębienie
• Niedobór Krwi i Yin – zmęczenie psychiczne, lęk, bezsenność, suchość
• Zaburzenie Kapha dosha – zimno, ociężałość, stagnacja, letarg, przywiązanie do komfortu
• Zaostrzona Vata – suchość, lęk, niepokój, bezsenność

Domowe sposoby na depresję sezonową

Światło. Codzienny kontakt z naturalnym światłem nawet w pochmurne dni. W słoneczne – wystawianie twarzy i wnętrza dłoni do słońca. Pomocne są lampy do fototerapii (10 000 lx) lub medytacja trataka. Polega na wpatrywaniu się bez mrugania w płomień świecy, aż oczy zaczną łzawić. Praktyka ta aktywuje szyszynkę.

Ważny jest regularny sen, codzienne spacery, unikanie izolacji od ludzi, ciepłe, gotowane potrawy przyprawione imbirem, cynamonem, goździkami, kardamonem. Dobre efekty przynosi aromaterapia i masaże z olejkami eterycznymi. Najlepsze dla równowagi hormonalnej i systemu nerwowego TUTAJ. 

Zioła na depresję sezonową

Z perspektywy medycyny wschodniej organizm kobiety jest bardziej Yin – silniej związany z krwią, płynami cyklicznością. Stąd zmiany pory roku, zwłaszcza jesień i zima głębiej dotykają płeć piękną. Skutkują „wysychaniem wewnętrznym”, letargiem, wyczerpaniem, smutkiem bez powodu, melancholią.

Tutaj niosą wsparcie rośliny, które zatrzymały w sobie energię letniego słońca. Wniosą w nasze życie trochę optymizmu, przegonią wewnętrzną pustkę, nawilżą tkanki,

• Dziurawiec – poprawia nastrój, uspokaja umysł, wspiera wątrobę i przywraca mózg na właściwe tory
• Lipa – rozwesela serce, przegania smutek, nawilża suche tkanki
• Melisa – „przynosi radość”, rozluźnia system nerwowy i wspomaga układ trawienny.
• Szafran – działa jak naturalny antydepresant. Ma czyste cechy satwiczne, energetycznie równoważy trzy dosha. Ajurweda najczęściej wykorzystuje do przywracania energetycznej równowagi, odmładzania tkanek i harmonizowania układu nerwowego.
• Dzika róża, głóg, serdecznik, krwawnik, werbena – wspierają emocjonalne serce,
• Toniki układu nerwowego: lawenda, głóg, święta bazylia, melisa, dziurawiec, dzika róża, głóg, werbena, lawenda, serdecznik, mięta, rumianek, tulasi, tarczyca bocznokwiatowa.

Słoneczna herbatka

Mieszamy w równych ilościach melisę, dziurawiec, lipę, głóg. Łyżkę mieszanki zaparza się 15 minut w szklance wrzątku. Pije 2-3 razy
dziennie, małymi łykami, delektując się smakiem.

Tradycyjna zimowa herbatka

Mroźne zimy to był czas ochrony ciepła, krwi, serca, płuc i zapobiegania zastojom. Na zimno, osłabienie i smutek dawni zielarze zalecali herbatkę:
Owoc dzikiej róży, kwiat lipy, liść maliny lub czarnej porzeczki, szczyptę cynamonu i mały kawałek galgantu (można zastąpić imbirem). Łyżkę mieszanki zaparzyć w 400 ml wrzątku. Pić ciepłą. Rozgrzewa krew, wspiera serce, łagodzi napięcie nerwowe, wzmacnia, przywraca poczucie bezpieczeństwa.

Na zimową melancholię

Kwiat i liść lipy, melisa, dziurawiec i skórka pomarańczy. Łyżeczkę mieszanki zalać szklanką wrzątku, zaparzać 10 minut. Dosłodzić miodem. Pić ciepłą. „Rozjaśnia ducha”, rozprasza zimową stagnację – wskazania: smutek, przygnębienie, zmęczenie, ciężkość emocjonalna.

Uwaga: Zimowe herbatki pijemy zawsze ciepłe, gorące, z intencją ogrzania i ukojenia. To napary, które mają otulać, nie pobudzać.