Krwawnica hamuje krwawienia, tonizuje luźne tkanki

Krwawnica pospolita [Lythrum salicaria] to wyjątkowej urody roślina, uważana dziś za inwazyjną. Jeszcze parę dekad temu była ceniona w kuchni i lecznictwie.

Starożytni medycy uważali krwawnicę za doskonały środek przeciwkrwotoczny i do tych właściwości nawiązuje nazwa botaniczna: greckie λύθρον – liùthron oznacza „zaschniętą krew” Drugi człon wskazuje na podobieństwo do liści wierzby.

Krwawnica pospolita

To wieloletnia bylina osiągająca wysokość 40-150 cm. Rośnie w skupiskach tworząc kępy. Strzeliste, wzniesione łodygi są kanciaste, szorstko owłosione, czerwonawe, lekko zdrewniałe u nasady. Liście lancetowate dolne naprzeciwległe, górne naprzemianległe.

Piękne, dekoracyjne sześciopłatkowe różowo-fioletowe kwiaty zebrane są w długie, kłosowe kwiatostany. Nektar kwiatowy przyciąga pszczoły, motyle i wiele owadów. Jako roślina ozdobna chętnie uprawiana jest w ogrodach. Kwitnie od lipca do września.

Dziko rośnie na terenach podmokłych, w pobliżu zbiorników wodnych, na mokrych łąkach, rowach, moczarach, nadbrzeżnych zaroślach. Surowcem zielarskim są liście, kwiaty (słodki smak), nasiona i korzenie. Młode pędy są smacznym dodatkiem do zup, jarzynek. Czerwony barwnik z kwiatów wykorzystuje się do barwienia napojów, nalewek, kisielów, budyniów.

Krwawnica jest silną rośliną odporną na szkodniki, choroby. Absorbuje nadmiar fosforu i azotu, usuwa chemikalia PCB z zanieczyszczonych wód i gleb [1]. W miejscach zdrowych upraw nie jest inwazyjna, rozrasta się tam gdzie ziemia potrzebuje oczyszczenia.

W tradycyjnym zielarstwie

Krwawnica pospolita ma długą historię. Jej walory chwalili Dioskurydes, Pliniusz Starszy i św. Hildegarda. Długie stulecia była cennym zielem hamującym krwawienia, krwawe biegunki.

Ziele jest cierpkie i mocne w smaku, ma walory ściągające i chłodzące. Dobre do tamowania upływu krwi wewnątrz i na zewnątrz. Sok wyciśnięty z liści i wypity powstrzymuje plucie krwią i czerwonkę. Kwaśne wino, w którym zagotowano liście będzie miało ten sam efekt; a palone wydziela gryzącą parę i dym, który odpędza węże; a muchy nie mogą przebywać w pomieszczeniu, w którym jest ten dym”. Dioskurydes, „De Materia Medica”.

Profil energetyczny
Smak: cierpki, gorzki, kwaśny, lekko słony,
Energetyka: chłodzi, może osuszać lub lekko nawilżać,
Tkanki: wątroba, płuca, jelito cienkie,
Działanie: chłodzi krew, zatrzymuje krwawienie, uspakaja wątrobę, usuwa toksyczność

W XVII i XVIII wieku w czasie epidemii czerwonki w Szwecji, Francji i Szwajcarii krwawnica była głównym medykamentem. Podczas I wojny światowej na pary z krwawnicy podawano cierpiącym na biegunki francuskim żołnierzom, którzy nie reagowali na inne terapie. Jeszcze w okresie międzywojennym stosowano w gorączce, cholerze u niemowląt, chorobach wątroby, krwawiących dziąsłach, egzemie, żylakach, hemoroidach, na rany i owrzodzenia.

Jako zioło gorzko-cierpkie hamuje nadmierną produkcję wydzielin: pocenie, oddawanie moczu, kału, krwawienia. Napina luźne tkanki nie tylko jelit, ale zmarszczki, pajączki, zwiotczałą skórę. W płukankach jamy ustnej i gardła zmniejsza rozluźnienie tkanek, jednocześnie łagodzi podrażnienia. Bardzo dobra do okładów na chore oczy.

Co mówi nauka?

Krwawnica pospolita zawiera  garbniki, pektyny, polifenole, flawonoidy, antocyjany, alkaloidy, steroidy, śluzy i triterpeny, cholinę, kwasy organiczne.
Działanie: ściągające, przeciwbiegunkowe, antyoksydacyjne, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwgorączkowe, uspokajające, łagodzące, przeciwcukrzycowe, hemostatyczne. Działa przeciw: Staphylococcus aureus, E. coli, Pseudomonas aeruginosa, grzybom Candida albicans. [2]

Ziele i części naziemne zbieramy w okresie kwitnienia. Suszymy w zacienionym, przewiewnym miejscu. Korzeń pozyskujemy jesienią i wczesną wiosną.

• 
• Herbatki z ziela i liści stosuje się w nieżytach przewodu pokarmowego, czerwonce, nerwowości. Pomocniczo w zapaleniu prostaty, gorącym reumatyzmie.
• Wywary z korzeni w infekcjach oddechowych z gorączką, przy bólach głowy, zatruciach.
• Syropy na zimowe infekcje, grzybicze zakażenia
• Zewnętrznie napary do płukanek jamy ustnej, okładów i przemywania skóry. Pomocne na trudno gojące rany, odleżyny, krwawienie z nosa, owrzodzenia, wypryski i choroby skórne, krwawiące dziąsła, paradontozę, afty, po drażnienia i stany zapalne tkanek. Przy guzkach krwawniczych stosuje się zewnętrznie i wewnętrznie.
• Chłodne napary do okładów i przemywania oczu: zapalenie spojówek, łzawienie, obrzęki. W przypadku bakteryjnego zapalenia pochwy, irygacje.

Zielarskie receptury z krwawnicy

Napar
Łyżeczkę ziela zalewa się szklanką wrzątku. Zaparza w termosie lub 20 minut pod przykryciem. Stosuje szklankę naparu 2–3 razy dziennie przy nieżytach przewodu pokarmowego, biegunkach, zaburzeniach trawienia.

Wywar
Łyżkę rozdrobnionego ziela zalewa się szklanką wody i doprowadza do wrzenia. Odstawia do zaparzenia pod przykryciem na pół godziny. Pije się pół szklanki 1–3 razy dziennie. Zewnętrznie stosuje do okładów, obmywania, płukania włosów, jamy ustnej.

Herbatka z krwawnicy jest lekko gorzkawa, ale natychmiast daje uczucie ściągania, wysychania, chociaż czasem można odczuć posmak śluzowaty. Żywioł ziemi ochładza, osusza bądź nawilża, dopasowując się do tkanki.  Roślina posiada zadziwiającą równowagę działania ściągającego i nawilżającego. Może wydawać się to dziwne, ale zioła ściągające nie odwadniają tkanek – napinają je, tonizują, tym samym redukują nadmierne wydzielanie.

Tak więc krwawnica przywraca tonus, czyli naprężenie tkankom, jednocześnie kąpie je w kojącym śluzie, który łagodzi stany zapalne i zapewnia nawilżenie. Te wyjątkowe działanie jest odpowiednie w przypadku biegunek, zapalenia okrężnicy, zespołu jelita drażliwego, nieszczelnych jelit. Dodatkowo pomaga neutralizować toksyny, trucizny i łagodzi stan zapalny.

Biegunka sama w sobie nie jest chorobą, a sposobem w jaki organizm oczyszcza się z toksycznej materii. Dlatego początkowo, do tygodnia, nie należy jej tłumić, pamiętając oczywiście o nawilżeniu i uzupełnianiu wody.

Kąpiele

Litr naparu dolewa się do wanny z wodą. Koi, łagodzi podrażnioną skórę. Pomaga w zapaleniach okolic intymnych. U niemowląt stosuje się przy potówkach i odparzeniach pieluchowych.

Syrop na zimowe infekcje

• Rozdrobniony korzenia omanu, ziele tymianku, babki lancetowatej, krwawnicy, kwiat czarnego bzu, dziewanny i odrobina lukrecji.

Oman i lukrecję zalewamy zimną wodą, doprowadzamy do wrzenia. Przykrywamy częściowo pokrywką zostawiając miejsce na ulatniającą się parę. Gotujemy na wolnym ogniu, aż objętość płynu zmniejszy się o połowę.  Zdejmujemy z ognia. Dorzucamy tymianek, babkę, krwawnicę i dziewannę. Mieszamy i odstawiamy pod przykryciem na 2 godziny do naciągnięcia. Przecedzamy i dodajemy miód. Stawiamy na ogniu, chwilę gotujemy  i przelewamy do wyparzonych słoiczków. Syrop można przechowywać w lodówce do 3 miesięcy.

Maść antyczna

Niepodane są dokładne proporcje: „Maść można zrobić z jednej uncji wody i 2 drachm masła majowego bez soli i taką samą ilość cukru i wosku delikatnie ugotować. Oczyszcza i leczy wrzody, rany”. Jedna drachma, starogrecka jednostka masy, odpowiada 4,3 g.

Uwagi:
Krwawnica oczyszcza wodę i glebę, może gromadzić toksyny z zanieczyszczonych terenów. Zbieramy w czystej okolicy!
Przeciwwskazania: Zakrzepica, tendencja do krzepliwości krwi, miażdżyca, ciąża, zaparcia.