Czerwony pieprz – sekret odporności, dobrego trawienia i kondycji

Czerwony pieprz, zwany również różowym, pochodzi z Ameryki Południowej (Brazylii, Argentyny i Paragwaju), gdzie od wieków jest wykorzystywany w kuchni i tradycyjnym zielarstwie. Są to owoce dwóch gatunków drzew należących do rodziny nanerczowatych: Schinus terebinthifolius (pieprz brazylijski) i Schinus molle (peruwiański).

Do Europy trafiły jako rośliny ozdobne, a z czasem rozpowszechniły się  w krajach basenu Morza Śródziemnego. Pięknie się prezentują dzięki rozłożystym koronom, pierzastym liściom i groniastym kwiatostanom. Ich owoce dojrzewają, przybierając czerwono-różową barwę. We Włoszech drzewa są popularne w parkach i ogrodach a ich owoce nazywane falso pepe (fałszywy pieprz).

Czerwony pieprz

Oba gatunki mają czerwone lub różowoczerwone owoce zebrane w grona, przypominające małe jagody. Różnią się wyglądem liści, które pozwalają je szybko i łatwo zidentyfikować.

Brazylijski czerwony pieprz Schinus terebinthifolius  ma duże liście, bardziej szerokie, owalne, skórzaste. Pieprzowiec peruwiański Schinus molle – wyróżnia się licznymi, wąskimi i wydłużonymi listkami, które nadają całej gałązce wygląd delikatnej paproci.

Drzewa pieprzowe pięknie się prezentują, dlatego sadzi się je nie tylko dla pozyskiwania owoców. W parkach, ogrodach, na skwerach pełnią również funkcję ozdobną, przyciągając uwagę rozłożystymi, kulistymi koronami i groniastymi kwiatostanami. Są w zasadzie zimozielone, w cieplejszym klimacie śródziemnomorskim cieszą zielenią cały rok. Późną jesienią/ zimą owoce przybierają czerwono-różową barwę i są gotowe do zbioru.

W kuchni

Czerwony pieprz ma delikatnie pieprzny, lekko słodkawy, korzenny smak z wyraźną cytrusowo-różaną nutą. Jest znacznie łagodniejszy i mniej ostry niż tradycyjny pieprz czarny. Czerwone jagody suszy się na słońcu około tygodnia. W wyniku czego bledną nabierając jasnoróżowego odcienia. Ich przyjemny, intensywny aromat przypomina jałowiec.

Świetnie pasuje do dań z ryb, szczególnie miecznika, tuńczyka i carpaccio z łososia, a także do białych mięs i sosów śmietankowych. Delikatny, korzenny smak doskonale komponuje się z jogurtem, serami, sałatkami, jajkami i wytrawnymi ciastami.

Czerwony pieprz jest jednym ze składników mieszanki kreolskiej. W Ameryce Południowej jagody wykorzystuje się do aromatyzowania syropów, octów i win. Ich intensywna, czerwono-różowa barwa sprawia, że przyprawa nie tylko wzbogaca smak potraw, ale również pięknie je dekoruje. Doskonale nadaje się do przygotowywania oryginalnych risotto i niebanalnych deserów.

W tradycyjnym zielarstwie

W etnicznej medycynie ludowej Ameryki środkowej i Południowej czerwony pieprz stosowano przy infekcjach,  gorączce, problemach z układem oddechowym, bólach stawów, dnie moczanowej, reumatyzmie, wrzodach, zapaleniu żołądka, biegunkach, w leczeniu nowotworów i trądu. Z owoców, kory i żywicy wyrabiano środki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Zewnętrznie do leczenia ran,  dolegliwości skórnych, obrzęków nóg, owrzodzeń.

Profil energetyczny
Smak: pikantny, słodkawy
Energetyka: rozgrzewa, osusza
Tkanki: płuca, żołądek, śledziona
Działanie: rozprasza zimno i wilgoć, otwiera kanały, porusza energię i płyny, przełamuje zastoje

Czerwony pieprz peruwiański Schinus molle wykorzystywano jako środek kojący nerwy, uspokajający i łagodzący napięcia. Z kolei brazylijska tradycja stosowania aroeiry (Schinus terebinthifolius) określa jako „remédio da mulher” – lekarstwo kobiety. Opisuje tradycyjne kąpiele nasiadowe stosowane w okresie połogu. Również przy obrzękach nóg i owrzodzeniach.

Tradycyjne zastosowania molle czyli czerwonego pieprzu według źródeł peruwiańskich [1]. 

• Choroby oskrzeli, układu oddechowego, schorzeniach wątroby, nerek i pęcherza moczowego,
• Skurcze żołądka, brzucha, bóle mięśni, stawów, gardła zębów (płukanki z liści i owoców)
• Okłady i kąpiele z wywarów liści: obrzęki nóg, puchlina wodna, rany

Liście odstraszają komary, tradycyjnie noszono wianki na głowie.

Co mówi nauka?

Czerwony pieprz jest bogaty w przeciwutleniacze i witaminę C. Zawiera m.in flawonoidy, garbniki, polifenole, antocyjany, kapsaicynę, kwasy fenolowe. Działanie: antyoksydacyjne, przeciwzapalne, przeciwgrzybicze, przeciwbakteryjne przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, immunomodulujące, przeciwcukrzycowe, rozkurczowe, relaksujące. [2].

• Wspomaga trawienie, pobudza wydzielanie soków żołądkowych i perystaltykę jelit. Łagodzi wzdęcia, gazy. Przyspiesza metabolizm, wspomaga odchudznie.
• Usuwa nadmiar płynów, toksyn, zapobiega tworzeniu kamieni nerkowych
• Poprawia przepływ krwi i płynów ustrojowych, reguluje ciśnienie, wyrównuje rytm serca.
• Łagodzi ból, zmniejsza obrzęk, hamuje rozwój grzybów i wirusów
• Działa rozkurczowo na mięsnie gładkie
• Zewnętrznie do płukanek i przemywania ran, owrzodzeń, stanów zapalnych skóry, błon śluzowych jamy ustnej.

Przeciwskazania: alergie na orzechy nerkowca, pistacje lub mango (ta sama rodzina nanerczowatych).

Zielarskie receptury

Tradycyjnie z liści stosuje się napary i wywary  przy przeziębieniach, grypie, zapaleniu oskrzeli i innych infekcjach górnych dróg oddechowych. Inhalacje z liści używa do łagodzenia arytmii, nadciśninia i depresji.

Odwary i kąpiele z kory przy bólach reumatycznych, dnie moczanowej, zmian skórnych, owrzodzeń, stanów zapalnych narządów rodnych i jamy ustnej. Herbatki z owoców na trawienie, jako środek przeciwbólowy i moczopędny. Miejscowo olejki dla łagodzenia bólów mięśni. Z żywicy robi się maści antyseptycznych na głebokie rany, owrzodzenia, guzy.

Herbatka z pieprzu czerwonego

Łyżeczkę rozgniecionych owoców zalać szklaną wrzątku. Zaparzać 10-15 minut pod przykryciem. Można dodać plasterek imbiru, cytryny lub dosłodzić odrobiną miodu. Napar ma zaskakująco delikatny, lekko słodkawy i mocno żywiczno-cytrusowy smak z subtelną, pikantną nutą pod koniec.  Tradycyjnie pije się 1 szklankę dziennie po obfitym posiłku by wspomóc trawienie.  Przestudzony napar można wykorzystać jako płukankę do gardła i jamy ustnej przy stanach zapalnych dziąseł.

Mieszanki

Na trawienie i wzdęcia. Idealna po ciężkich, tłustych posiłkach poprawia metabolizm.  Smak bardzo odświeżający, miętowy, z głęboką korzenną nutą.

Rozgrzewająca na przeziębienia. Działanie napotne, przeciwzapalne, łagodzące ból gardła

• 1 łyżeczka czerwonego pieprzu
• plasterek świeżego imbiru
• 1 łyżeczka kwiatów lipy lub czarnego bzu
• odrobina miodu i soku z cytryny

Relaks i wyciszenie, odpręża ciało i umysł, smak ziołowo-kwiatowy z balsamiczną nutką

• 1 łyżeczka pieprzu czerwonego
• 1/2 łyżeczki szyszek chmielu lub kwiatów lawendy.
• 1 łyżeczka melisy

Wszystkie mieszanki parzy się pod przykryciem 10-15 minut.

Płukanka antyseptyczna jama ustna i gardło

Po jednej łyżeczce pieprzu czerwonego, kory dębu i szałwii – zalać szklanką wody, gotować 5 minut. Zdjąć z ognia, odstawić pod przykryciem na kwadrans i odcedzić. Działanie: Silnie odkażające, zmniejszające obrzęk, hamujące krwawienie dziąseł, łagodzące afty.

B. della Porta

0 0 głosy
Ocena artykułu