Drżączka – serduszka Matki Boskiej na wyciszenie, delikatne ukołysanie

Drżączka, od wieków jest ceniona w tradycyjnym zielarstwie. Nie tak sławna jak inne rośliny lecznicze, pojawia się jednak w dawnych zapisach z różnych zakątków Europy i części Azji, gdzie doceniano jej subtelne działanie.

Z jej delikatnych liści i drobnych nasion parzono napary, niosące ukojenie w napięciu nerwowym, zapewniające spokojny sen. Drżączka regionalnie zwana jest tanecznikiem, trzęsawką, serduszkami Matki Boskiej.

Drżączka – trawa drżąca

Drżączka (Briza L.) to delikatna, trawiasta roślina zielna należąca do rodziny wiechlinowatych. Jej rodzaj obejmuje około dwudziestu gatunków, z których w zielarstwie najczęściej wykorzystywane są drżączka średnia (Briza media)  i drżączka większa (Briza maxima).

Jej nazwa wywodzi się z greckiego słowa βρίζω (brízo), oznaczającego senność, kołysanie, łagodne kiwanie. I rzeczywiście patrząc na jej drobne, zwisające kłoski, które przy najlżejszym podmuchu wiatru miękko falują, drżą można odnieść wrażenie, jakby roślina trwała w cichym półśnie, łagodnie kołysana oddechem powietrza.

Roślina tworzy luźne kępy, kłącze wypuszcza niewielkie rozłogi. Smukłe źdźbła są prosto wzniesione, słabo ulistnione, osiągają wysokość 20-50 cm. Kwitnie od kwietnia do czerwca. Dziko występuje na nieużytkach, piaszczystych i żwirowych glebach.

Bywa składnikiem pasz, chętnie zapraszana jest do ogrodów jako roślina ozdobna. W rękach florystów jej zasuszone kłoski zyskują drugie życie,  unosząc się w bukietach jak drobne, drżące wspomnienie letniego wiatru.

W tradycyjnym zielarstwie

Drżączka nie jest ziołem gwałtownym, silnie działającym raczej niosącym ukojenie tam, gdzie potrzebna jest delikatność. Jej subtelna natura pomaga koić nerwy, złagodzić wewnętrzne drżenie i przywrócić spokojny sen.

W tradycyjnym zielarstwie  zajmowała skromne miejsce.  Bywała także stosowana w stanach niepokoju, przy trudnościach z zasypianiem oraz wszędzie tam, gdzie ciało i umysł potrzebowały miękkiego wyciszenia, a nie silnej interwencji. Jej działanie opisywano jako ciche i otulające, wspierające powrót do równowagi.

Najczęściej łączono ją z rumiankiem i melisą, tworząc napary o łagodnym, kojącym charakterze — proste, wieczorne herbatki, które miały przynieść ulgę niespokojnym myślom.  W niektórych tradycjach wiejskich z miękkiej trawy robiono okłady na podrażnioną skórę.

Profil energetyczny
Smak: typowy dla traw – lekko słodki, z posmakiem gorzkim, cierpkim
Energetyka: neutralna do chłodzącej, nawilżająca
Tkanki: płuc, śledziona, nerki
Działanie: kieruje w dół, uspakaja oddech, Shen, rozprasza napięcie

Drżączka jest zielem łagodnym, chłodzącym, lekko nawilżającym, wyciszającym. Reprezentuje żywioł powietrza z odrobiną wody. Łagodzi nadmiar suchości, gorąca, uspakaja „rozgrzane” nerwy, wspiera w napięciowej formie melancholii.

Nie osusza jak pokrzywa, nie chłodzi mocno jak mięta – raczej delikatnie kołysze układ nerwowy do równowagi. Uspakaja vata i pitta dosha, subtelnie wycisza, bez obciążania.

Co mówi nauka?

Roślina jest słabo przebadana. Drżączka zawiera typowe dla roślin zielnych związki: fitosterole, flawonoidy, kwasy organiczne, saponiny, sole mineralne, sporo krzemionki, kwercetyny, luteoliny i olejki eteryczne.

W literaturze przypisuje się jej działanie przeciwzapalne, moczopędne, odtruwające, przeciwobrzękowe, przeciwalergiczne, uszczelniające naczynka krwionośne. Większość z nich pozostaje w sferze przypuszczeń lub analogii do innych roślin.  To ciekawy przypadek ziela,  gdzie tradycja mówi więcej niż współczesna farmakologia.  Jej siła leży raczej w subtelności, działaniu na głębszym poziomie.

Z drżącej trawy robi się esencje kwiatowe, które działają poprzez subtelny wpływ na emocję i psychikę. Jak zrobić przepis TUTAJ.

Esencja z drżączki niesie w sobie bardzo subtelną, niemal eteryczną jakość.  To energia ruchu, wrażliwości i delikatnego reagowania na świat.  Drżączka nie stoi nieruchomo, odpowiada na każdy podmuch wiatru.  Nie opiera się, lecz poddaje, kołysze, dostraja.  To roślina, która uczy jak być w ruchu- bez utraty centrum.

Wskazana dla osób bardzo wrażliwych na bodźce, które łatwo „przejmują” emocje otoczenia, odczuwających wewnętrzne drżenie, napięcie, niepokój
mających trudność z ugruntowaniem się, „rozproszonych”, rozedrganych, przeciążonych. Esencja kwiatowa łagodnie wyciszy układ nerwowy, pomoże  w odnalezieniu wewnętrznego rytmu i ugruntowania.

Przepisy zielarskie

Herbatka na wieczorne wyciszenie

1-2 łyżeczki drżączki, rumianku i melisy zalać kubkiem przegotowanej wody. Zaparzać kwadrans, po przecedzeniu powoli wypić. Delikatnie rozluźnia, uspakaja, miękko wycisza emocje.

• Na przebodźcowanie – z melisą i odrobiną lawendy. Rozluźnia układ nerwowy, pomaga „zejść z napięcia”  stresującym dniu, ekranach, hałasie.
• Uziemiająca, odżywcza dla układu nerwowego z zielonym owsem i rumiankiem. Zmniejsza drażliwość, lekko uspokaja, daje poczucie stabilności.
• Na natłok myśli przed snem – z melisą, lipą lub passiflorą. Odciążą umysł, przygotowuje do snu, nie otępia.

Herbatki działają bardzo delikatnie, przypominają ciału jak wrócić do spokoju. Bezpieczne na co dzień.