Żyworódka kalanchoe – uniwersalne remedium. Domowe przepisy

Żyworódka pierzasta [Kalanchoe pinnata, syn.Bryophyllum pinnatum] to niepozorna, wieloletnia roślina o żywozielonych, soczystych liściach. Jest niezwykle plenna. Rozmnaża się tworząc na brzegach liści rozmnóżki, które opadając ukorzeniają się w ziemi, co symbolicznie podkreśla jej „żyworodność”.

Żyworódka od wieków jest ceniona w medycynie ludowej. W wielu regionach nazywana nazywana „liściem cudu”, doskonale sprawdza się w leczeniu ran, stanów zapalnych, dolegliwości układu oddechowego i moczowego.

Żyworódka pierzasta

Kalanchoe pinnata to wieloletnia roślina z rodziny gruboszowatych. Pochodzi z Madagaskaru, szeroko rozpowszechniona w rejonach  subtropikalnych Afryki, Indii i Ameryki łacińskiej. Chętnie uprawiana jest w domach i ogrodach w Europie jako roślina ozdobna i użytkowa.

Wyróżnia ją mocna, strzelista łodyga, która może osiągać  do 2 metrów wysokości. Liście skórzaste, mięsiste i soczyste — pojedyncze lub o kształcie pierzastym. Mają intensywnie zieloną barwę, często z pomarańczowo-czerwonym zabarwieniem na brzegach. Tworzące się  na brzegach liści rozmnóżki, opadając ukorzeniają się w ziemi. Żyworódka hodowana  na parapecie zapewni żywą aptekę w domu – surowcem zielarskim są mięsiste liście.

W tradycyjnym zielarstwie

W medycynie ludowej żyworódka jest szeroko stosowana przy wielu dolegliwościach – od bólów głowy po stany zapalne i choroby skórne. Ceniona za działanie kojące, zmiękczające, nawilżające, regenerujące, przeciwzapalne i delikatnie oczyszczające.  Najczęściej wykorzystuje się świeży sok, okłady z rozgniecionych liści,  napary i nalewki do użytku zewnętrznego  i wewnętrznego.

Profil energetyczny
Smak: śluzowaty, kwaśny, delikatnie cierpki z nutką goryczy
Energetyka: chłodzi, nawilża, zmiękcza
Tkanki: nerki, drogi moczowe, płuca, jelita, błony śluzowe, skóra
Działanie: oczyszcza z toksycznego gorąca, uspokaja „nadmiar ciepła ” i stan zapalny, ogranicza „spalanie płynów” (wtórne uszkodzenie Yin), wspiera gojenie

Żyworódka nawilża, zmiękcza, koi i regeneruje tkanki. Łagodzi suchość i podrażnienie stanem zapalnym błon śluzowych i skóry.  Obniża pitta (nadmiar ognia, stany zapalne, podrażnienia. Łagodzi kapha przy zastojach śluzu, lekko uspokaja vata. Najbardziej odpowiednia dla gorącej konstytucji, przy nadmiernym „rozpaleniu”. Dla osób z tendencją do stanów zapalnych, podrażnień skóry, gorących emocji.

Wspiera Yin płuc przy suchym kaszlu i podrażnieniach gardła. Łagodzi gorąco i pieczenie żołądka, nadkwasotę. Koi stany zapalne, podrażnienia dróg moczowych i jelit. Delikatnie nawilża i regeneruje błony śluzowe.  Tradycyjnie sok z żyworódki stosowano przy leczeniu zaparć, biegunek, czerwonki, cholery. Okłady z liści na rany, oparzenia, wysypki, egzemę, owrzodzenia.

Co mówi nauka?

Podczas wojny w Wietnamie rośliny z rodzaju kalanchoe lekarze wykorzystywali do leczenia rannych żołnierzy z bardzo dobrym skutkiem. Toteż roślinę poddano  wszechstronnym badaniom pod kątem fitochemicznym i farmakologicznym.

Żyworódka jest bogata w witaminę C, wapń, potas, magnez, selen, krzem, mangan i miedź. Zawiera flawonoidy (kwercetyna, kemferol) o działaniu przeciwzapalnym, antyoksydacyjnym. Kardenolidy, fenole, kwasy fenolowe,  saponiny, śluzy, polisacharydy, fitosterole.

Działanie: antyoksydacyjne, przeciwzapalne, antybakteryjne, wirusobójcze, przeciwgrzybicze, gojące, regenerujące, łagodzące, nawilżające, moczopędne.

• Regeneruje, przyspiesza ziarninowanie zranionych okolic trudno gojących ran, oparzeń, odleżyn
• Łagodzi obrzęki, przekrwienie tkanek, podrażnienia, stany zapalne
• Regeneruje błony śluzowe jamy ustnej (paradontoza), przewodu pokarmowego, układu oddechowego i moczowego,
• Delikatnie uspakaja serce, układ krążenia i nerwowy, poprawia pamięć.
• Regeneruje organizm wycieńczony, osłabiony, po operacjach, chemio i radioterapii
• Wspiera leczenie infekcji i innych zmian chorobowych
• Badania wykazały niszczące działanie na szczepy bakterii ropotwórczych (gronkowce, paciorkowce). Hamuje wzrost niektórych pleśni i drożdżaków.

Zastosowania żyworódki

Świeżo wyciśnięty sok stosuje się na ból ucha, zapalenie spojówek, ból zęba (można żuć liść) i do przemywania skóry, płukania jamy ustnej.

• Okłady z liści pomocne w leczeniu wszelkich zmian skórnych: Egzema, owrzodzenia, brodawki, wysypki, trądzik, wrzody, czyraki,, oparzenia, trudno gojące rany, ukąszenia owadów, zapalenie spojówek, popękany naskórek, sucha skóra.
• Odleżyny, zmiany cukrzycowe, ropiejące. Na noc nakłada się kompres nasączony sokiem, lub przemywa nalewką na spirytusie. Wewnętrznie pije się 20 kropli soku z wodą 3 razy.
• Katar infekcyjny, sienny i przewlekły – zakrapla do nosa kilka razy dziennie.
• Artretyzm, reumatyzm, ból stawów – wciera się w bolące miejsca nalewkę na spirytusie.
• Angina, ból gardła, chrypka, kaszel, utrata głosu, krwawienie dziąseł, paradontoza – świeże liście żuje się powoli po jedzeniu.
• Ból głowy – nalewką naciera się skronie i czoło. Wewnętrznie pije 20 kropli soku na łyżkę stołową wody.
• Dolegliwości jelit, układu moczowego 3 razy dziennie pije się herbatkę lub  1/2 szklanki maceratu.

W Indiach napary z żyworódki stosuje się przy kamicy nerkowej, bolesnym oddawaniu moczu, cukrzycy, gorączce, astmie (z cukrem trzcinowym).

Nalewka z żyworódki pierzastej

Liście umyć, zawinąć w papier i przechować w lodówce 5-7 dni. Wycisnąć sok, przesączyć przez gazę lub sito. Do 1/5 objętości soku dodać 4/5 spirytusu. Nalewka służy do dezynfekcji ran i skaleczeń. Czas przechowywania 1 rok.

Spirytus żyworódkowy
¼ szklanki soku z żyworodki wymieszać z 1 szklanką spirytusu salicylowego. Przelać do butelki. Stosuje się przy łupieżu, zapaleniu łojotokowym skóry 3 razy w tygodniu wcierając wacikiem we włosy i skórę. Do dezynfekcji ran, przemywania skóry.

Macerat z żyworódki 

6 łyżek pociętych drobno liści zalać 2 szklankami przegotowanej, wystudzonej wody. Odstawić na 12 godzin. Stosuje się profilaktycznie dla wzmocnienia i poprawy odporności. Zażywa się tydzień  1/2 szklanki 3 razy dziennie przed posiłkami.

Papka dla dzieci

Żyworódka powinna mieć ponad rok. Na kilka dni przed zerwaniem liści zaprzestać podlewania. Po zerwaniu liście opłukać,  zawinąć w papier i przechować w lodówce 7 dni. Przetrzeć przez sitko i wymieszać z płynnym miodem pszczelim w stosunku 1:4. Dodać nieco soku z cytryny lub cukru waniliowego do poprawy smaku. Przechowywać w lodówce do 3 dni.

Podaje się dzieciom od 6 roku życia 1 łyżeczkę 3 x dziennie przy anginie, zapaleniu gardła, dziąseł, zapaleniu oskrzeli i płuc, ucha. Profilaktycznie 1-2 łyżeczki dziennie przez miesiąc. Dzieci powyżej 12 roku życia i dorośli 2 łyżeczki 3 x dziennie.

Maść z żyworódki

Roztopić 10 dkg świeżego niesolonego smalcu i wymieszać z 1 łyżeczką przecedzonego przez drobne sitko soku z żyworódki. Nacierać chorobowo zmienione miejsca. Zastosowania: oparzenia I stopnia, trudno gojące rany, owrzodzenia podudzi, wrzody cukrzycowe, żylaki odbytu, wykwity alergiczne, grzybice skóry, pznokci, obrzęki, przekrwienia. Przy pękaniu naskórka dłoni, zapalenia rogowaciejącego stóp smarować na noc, nakładając bawełniane rękawiczki lub skarpetki.